Buracos negros

Un buraco é unha gran concentración de masa que provoca un aumento enorme de densidade, e que con iso da lugar a un campo gravitatorio moi potente, a unha rexión finita do espacio-tempo ao que ningunha partícula material ((ninsequera a luz)) logra escapar.

A teoría da deformación do espacio-tempo pola forza de gravitación (( na que se apoia tamén a teoría dos viaxes no tempo)) xa foi predita por Einsten, pero agora uns ciéntificos americanos comprobaron e mediron por primeira vez a distorsión do espacio-tempo que ocurre nun buraco negro. Estos datos obtéronse por a obsevación por un satélite da NASA sobre un buraco negro chamado GRS 1945+105, que se encontra situado a uns 40000 anos luz da terra, na constelación de Águila.

Supostamente, canto máis elevada é a velocidade ou máis intensa é a gravedad, maior é a curvatora do tempo, tamén chamada dilatación. Debido a gran cantidade de enerxía do obxeto celeste provocase unha singularidade ((punto onde deixan de operar as leis matemáticas ou astrofísicas)) envolta por unha superficie pechada, chamada horizonte de sucesos. Este horizonte é o que separa a rexión do buraco negro do resto do Universo e tamén é a superficie límite do espacio a partir da cal ningunha partícula pode saír. Por iso todo o que se acerca demasiado o buraco é absorvido por él, as forzas gravitacionais son tan grandes que ninsequera a luz pode evadilas. Os gases e o pó arremolinanse ao seu arredor e o final acaban caendo dentro del.

Hai un montón de estudos acerca deste tipo de buracos:

A curvatura do espacio-tempo é estudiada por a relatividade xeral.

En 1963, Roy Kerr demostrou que nun espacio-tempo de catro dimensións todos os buracos negros deberían ter unha xeometría cuasi-esférica determinada por tres parámetros : a súa masa, a súa carga eléctrica e o seu momento angular.

Nos anos 1970 Hawking e Ellis demostraron varios teoremas importantes dobre a ocurrencia e a xeómetria dos buracos negros.

E tamén algúns ciéntificos ata chegan a pensar que grazas a estas distorsións no tempo, as maquinas do tempo podrían chegar a funcionar algún día. Esta teoría fisica nomease"viaxes no tempo".

O que esta demostrado e que preto destes obxectos a gravidade é máis intensa, pero aínda así a luz pode todavía encontrar un escape ao exterior. Nesa fuxida a luz perde enerxía que se emite en forma de raios X, que os ciéntificos poden estudiar con telescopios de raios X. Desta forma é posible o acercamento aos buracos negros que por a súa natureza escura son case imposibles de acceder.

¿Porque varía tu peso en otros planetas?

Muchas veces hemos escuchado que nuestro peso seria diferente en otros planetas, asta hace unos años los que en su momento eran alumnos de cuarto llegaron a dedicarle la semana de la ciencias a eso, pero ¿Por qué ocurre esto?

Antes de introducirnos en el tema de como actúa sobre nuestro peso la gravedad, es importante entender la diferencia entre peso y masa..

Muchas veces usamos los términos "masa" y "peso" como sinónimos en nuestra vida cotidiana, pero para un astrónomo y un físico son cosas completamente diferentes. La masa (cantidad de materia que tiene un cuerpo) es una propiedad intrínseca al cuerpo (da igual si la medimos aquí o en la Luna). Pero la masa también es una medida de cuanta inercia puede generar un objeto... si agitas un objeto como una piedra en tu mano, te darás cuenta que hay que darle un pequeño empujón para que empiece a moverse, y otro para detenerlo de nuevo. si la piedra esta inmóvil, quiere quedarse inmóvil. una vez que esta en movimiento, quiere seguir moviéndose. Esta cualidad de la materia es su inercia.

Pero el peso si varia dependiendo el lugar en el que te encuentres, nosotros lo conocemos como la fuerza con que atrae la Tierra o cualquier otro cuerpo celeste a un cuerpo, pero no solo la tierra, cualquier objeto en el universo con masa, atrae a cualquier otro objeto en el universo con masa. La fuerza de atracción depende del tamaño, la masa y de lo lejos estén el uno del otro. Para objetos de uso cotidiano, esta atracción gravitacional es muy pequeña, pero la atracción entre un objeto muy grande, como la Tierra, y otro objeto, como tu, puede ser fácilmente medido. ¿Como? Solo hay que pesarse. Las pesas miden la fuerza de atracción entre la tierra y tu. Esta fuerza de atracción entre tu y la tierra (o cualquier otro planeta) es lo que llamamos peso.

Si estas en una nave espacial, lejos de los planetas y pones una pesa debajo de ti, la pesa marcaría cero. Tu no tendrías peso. Y si pesaras una linterna que esté flotando cerca (por poner un ejemplo) tampoco tendría peso. ¿Significa eso que ambos habéis perdido la masa? Evidentemente no. si tomaras la linterna y la agitaras, tendrias que empujar para que empezara a moverse, y empujarla de nuevo para que se detuviera. todavia tiene inercia, y por consiguiente, masa, aunque no tiene peso.

La relacion entre la Gravedad, Masa y Distancia
Como está escrito mas arriba, tu peso es una medida de la interacción gravitatoria entre el cuerpo sobre el que estás situado y tu. Esta fuerza de gravedad depende de algunas pocas cosas. Primero, depende de tu masa y de la masa del planeta donde estas situado. Si doblas tu masa, la gravedad te atrae el doble de fuerte. Si el planeta en el que te encuentras es el doble de masivo, también te atrae el doble de fuerte. Por el otro lado, cuanto mas lejos estés del centro del planeta, mas débil será la interacción hombre-planeta. La fuerza se va debilitando bastante rápido. Si duplicas tu distancia del planeta, la fuerza decrece en 1/4. Si triplicas tu separación, la fuerza cae 1/9. Si multiplicas la distancia por 10, la fuerza será 1/100 ... La fuerza baja al cuadrado de la distancia. Si pusiéramos esto en una ecuación se vería así:

Las 2 "M's” del numerador son tu masa y la masa del planeta en cuestión. La "r" en el denominador es la distancia desde centro del planeta. Las masas aparecen en el numerador porque la fuerza aumenta si ellas aumentan. La distancia es el denominador porque la fuerza disminuye cuando la distancia aumenta. Nota que la fuerza nunca llega a cero sin importar lo lejos que viajes.

En esta ecuación que fue desarrollada por primera vez por Isaac Newton (como ya explica la entrada anterior), nos dice muchas cosas. Por ejemplo: puedes imaginarte que como Júpiter es 318 veces la masa de la tierra, tu deberías pesar 318 veces lo que pesas aquí Esto seria cierto si tuvieran el mismo tamaño, pero Júpiter tiene un diámetro 10 veces mayor que el de la tierra, así que tu estas mas lejos del centro de Júpiter, con lo que reducimos el peso a 2.6 veces la atracción de la tierra. Sin embargo estar sobre una estrella de neutrones te hace extremadamente pesado, porque no solo la estrella es suficientemente masiva (casi igual que el sol), sino que además es increíblemente pequeña (casi como San Francisco), con lo que estas muy cerca del centro y “r” es muy pequeña.

Desde este enlace se puede ir a una de las numerosas páginas donde podrás calcular tu peso en otros planetas, estrellas..:
http://www.gordos.com/defaultpesoluna.aspx

Todo lo que sube .... baja.

Todos hemos llegado a la conclusión de que esta frase es cierta. Ya sea porque un día tiramos al aire un escupitajo y este, como no, se nos callo encima... o porque hemos estudiado física y sabemos que esto es una causa de a lo que se le llama “GRAVEDAD”.

La Gravedad

El 15 de Abril de 1726, W. Stukeley y Newton salieron a tomar un poco el aire y para descansar un rato se sentaron debajo de un manzano.

Newton le comentó a su amigo que le estaba dando vuelt

as a la idea de la gravitación... y cuando observo como u

na manzana cayo del árbol, los ojos del científico destella

ron un segundo...

¿Cuál es la razón por la que las manzanas caen perpendi

cularmente?

¿Por qué no caen hacia arriba o hacia a un lado?

¿Por qué será que siempre van hacia el centro de la tierra... ?

Esto ocurre porque existe la gravedad. Esta, es la fuerza de atrac

ción que experimentan los objetos que poseen masa.

La tierra atrae a los objetos y los objetos atraen a la tierra.

La solución del enigma de porque las manzanas (o los demás objetos con masa) caen hacia abajo, es que, la suma de la fuerza de la atracción de materia de la tierra se encuentra en el centro, por eso la atracción es hacia abajo no hacia otro lado.

La ley de la gravedad se puede resumir así:

Dos cuerpos que se atraen por una fuerza directamente proporcional al producto de sus masas e inversamente al cuadrado de la distancia que los separa.

MaTeMaticamente:

F = Gm₁m₂ / d₁₂²

^{F = Fuerza de gravedad mutua entre ellos.}

^{G =} 6,67 x 10^-8 g^-1 . cm³ . s^{-2 (( constante de gravedad))}

m = masa de un cuerpo

d = distancia entre los centros de los cuerpos

A la gravedad, también se le puede denominar ...

fuerza gravitatoria, fuerza de gravedad, interacción gravitatoria o gravitación.

Los astronautas han demostrado repetidas veces que nosotros, los seres vivos que habitamos en la tierra, no podríamos vivir sin la gravedad.

Nuestro cuerpo cambiaría mucho, los músculos perderían masa y los huesos densidad, perderíamos también el sentido del equilibrio.

Se tiene algún conocimiento de cómo nos afectaría la gravedad 0 y tenemos aún mas experiencia a la gravedad 1 (( la que hay en la Tierra)). Pero aún no se sabe que sucede entre estos dos niveles.

Un equipo de científicos y estudiantes del Instituto de Tecnología de Massachussets (MIT), de la Universidad de Washington, y de la Universidad de Queensland, en Australia, planean averiguar estas cuestiones. A ellos les gustaría averiguar que sucedería con los humanos si estuviesen expuestos, por ejemplo, a la gravedad

0,38-g , que es la que se encuentra en Marte.

Y por eso, se le ha ocurrido la idea, de darles un oficio de astronautas a unos cuantos ratones.

Crearán una nave espacial al tamaño de los mamíferos, la harán girar hasta que esta consiga una gravedad artificial de 0.38 g ( la que hay en Marte ) aproximadamente la nave tendrá que dar 34 vueltas por minuto.

Los ratones estarán expuestos a la gravedad marciana durante cinco semanas, después de esto, volverán a la Tierra.

Mientras se encuentran en órbita, viajando alrededor de la tierra, estarán plenamente vigilados, cada uno tendrá en su pequeña habitad una cámara con la cual se podrá observar su actitud.

Tendrán cada uno una fuente de agua y se sabrá cuanto es lo que beben y las deposiciones serán analizadas con un sistema de análisis con el que se detectarán los biomarcadores que indican perdida ósea. También estará equipada su nave con un sensor de masa corporal, y así sabrán si el ratón varía de peso.

Tendrán algún juguete pero no ruedas donde correr, porque la NASA a descubierto que el ejercicio puede contrarrestar algunas de los efectos de la gravedad.

Serán todas hembras ya que según algunos estudios a las hembras le afecta mas la gravedad que a los machos, y aparte ellas comen menos ((así saldrá menos peso de la tierra)).

Según uno de estos científicos los astronautas volverán vivos y sanos y descenderán con paracaídas en Australia, dentro de una pequeña capsula.

Aunque las bases en las que se centra esta investigación sea en la pérdida de masa ósea, en los cambios en la estructura de los huesos, en la atrofia muscular y en cambios en el oído interno ((que afecta al equilibrio))

Lo mas importante que quieren conseguir estos científicos es determinar las diferencias entre gravedad 0 y gravedad 1.

As Golosinas!!

As Golosinas!

As golosinas son unha tentación á que poucos pódense resitir. Súas atractivas cores e formas atráen ós rapaces e maiores, que deixanse arrastrar pola variedade de sabores que deleitan séus paladares. Pero o que móitos non saben é que estos doces tan adictivos apenas aportan nutrientes e sí excesivas calorías.

En España existe moi pouca ou ninguhna información acerca das "chucherías", como son coñecidas as golosinas habitualmente. Tendo en conta que na actualidade convertironse nunha parte importante da dieta infantil, resulta preocupante que non se fagan estudios precisos sobre os séus compoñentes e os séus efectos na saude.

Según explica Ascensión Marcos, directora do Instituto de Nutrición e Bromatoloxía do Centro Superior de Investigacións Científicas (CSIC), nestos momentos existe unha lexislación, co mesmo que ocurre con outros alimentos, non permite cas golosinas teñan ningún aditivo perxudicial para os consumidores. Non obstante, Marcos aclara que non se poden realizar recomendacións sobre o seu consumo porque non existen estudos específicos.

Compoñentes :

- Azúcares. Como ingredentes básicos atópanse azúcares comestibles, fácilmente dixeribles coma a glucosa, fructosa, galactosa, maltosa, lactosa e sacarosa (na súa maior parte), e que soen constituir máis do 50% do seu peso.

- Aditivos autorizados. Nalgúns tipos de gominolas detectaronse sorbitol, xarabe de sorbitol, manitol, isomaltitol, maltitol, xilitol e outros polialcoholes, entre outros edulcorantes que ademáis teñen propiedades conservantes e axudan a mantener a humedade;potenciadores do sabor, coma o ácido cítrico, málico, etc... que nunca deberán exceder as concentracions permitidas de acordo a lexislación vixente. e aromas culla composición resulta máis misteriosa pero que só se utilizan en cantidades moi pequenas.

- Outros ingredientes: grasas e ceras -que se usan para extraer as gominolas dos séus moldes-, ademáis de claras de hovo o proteínas lácteas para facer golosinas tipo "nube", e tamén , xelatina, espesantes e productos de oríxe vexetal que se utilizan para dar consistencia ó producto, agua, froitos secos, regaliz, mel, aceite, leite, almidóns, féculas, fariñas, licores, froita, marmelos, xarabes, etc.. resultando unha larga lista de ingredentes do máis variado.
Tamén conteñen, polo xeral colorantes tanto naturais como artificiais coma a curcumina, tartazina, amarillo de quinoleína, cochinilla, luteína; o nivel destes que presentan estes alimentos non é tan elevado, aínda que polos seus chamativos tons semelle todo o contrario, entre os colorantes autorizados, o estudo detectóu azoicos que poden producir reaccións adversas nas persoas predispostas a elo, e incluso poden chegar a producir crisis de asma, pero salvo este caso non se detectóu ningún outro efecto perxudicial.

Así, según o estudo, un neno de 15 kilos de peso que consumira 100 gramos destas chucherías alcanzaría no peor dos casos tan só o 10% da sua dosis diaria admisible.

Unha das queixas máis frecuentes das asociacions de consumidores con respecto as chucherias é a ausencia dun envoltorio que inclulla seus ingredentes, xa que é un producto que polo seu formato tense que vender a granel. Aínda ca lei obriga a que nas caixas aparezca unha pegatina coa composición e o nombre do fabricante, os comercios non sempre a cumplen.

Ascensión Marcos insiste en que as gominolas son só calorías, que nutricionalmente non aportan nada e quitan o apetito, co cal restan os nutrientes da comida normal, por esta razón desaconsexa os pais usarlas coma premios para os nenos antes ou despoís das comidas.
En calquera caso, recomenda que é bo darlle un gusto ó paladar de vez en cando, pero sempre con moderación…

HEROÍNA

Todos coñecemos a heroína, unha droga, que esta prohibida na maioria dos países, e que é altamente adictiva.

A composición da heroína é esta:

C21H23NO5

E o seu peso en mol é = 369.41

Pertence o grupo dos opiáceos ((alcaoides presentes no opio)) e preparase a partir da morfina, substancia que se encontra na capsula da Papaver somniferum, chamada vulgarmente “adormidera”.

Esta planta é a do opio, é unha planta herbácea do xénero Papaver, dentro da familia das Papaveráceae, esta plana encontrase común en Europa.
As semillas desta planta gozan dunha boa aceptación na alimentación xa que teñen propiedades antioxidantes, e o seu contido en vitamina B, lípidos, glúcidos e proteínas.

Fruto da adormiladera


Pero tamén é coñecida porque os seus frutos semimaduros ((en forma de capsula)) así como a súa savia seca, teñen un alto contenido en “alcaloides” de onde se obten a heroína, tamén chamada “pasta”, “H”, “blanco”, “lenguazo”, “goma” ou “cabalo”.

O consumo de heroína produce alucinacións e vómitos. Unha doses moi alta pode provocar paro respiratorio, e en consecuencia, a morte.
A heroína pode fumarse, inxectarse ou inhalarse.
Cando utilizase o metodo de inxeción, e utilizan a mesma agulla varias persoas, correse o resgo de contaxiarse de enfermidades moi perigosas, como é o VIH ou algunhas hepatitis. En España, un 59% dos afectados polo virus do sida, se infectaron por vía parenteral entre 1982 e 1998.

A heroína apareceu cando no 1883, un quimico alemán, chamado Dresser, aislou un opiáceo nuevo (neses intres), grazas a acetilación do clorhidrato de morfina, obtendo esta substancia, chamada científicamente diacetylmorfina.

Ao principio pensouse na heroína como unha sustitiuta da morfina, a cuál produce bastante adición, pero ao pouco tempo demostrouse ca adición xerada por esta substancia era moito máis intensa ca da morfina.

Tamén creíase que con esta substancia a tuberculosis vencerase, xa que a acción desta substancia sobre as vías respiratorias era moi forte, por isto “Bayer” rexistrou a marca comercial “Heroin”, este nome creouse combinado ao “heros” ((latín heroe)) e o sufixo medicinal “-in”, creando a o nome “ Femme Heroine”.

A propaganda de Vayer para comercializar a heroína a nivel mundial aseguraba que esta ao revés da morfina, producía un aumento de actividade. Adormecía todo sentimento de tremor, e incluso con doses mínimas facía desaparecer todo tipo de tos.

A heroína sin refinar tamén ten un nome, “brown sugar” ((azucar moreno)).

Neste intres a heroína é unha das drogas de mayor consumición, e moi perigosa.

Actualmente o clorhidrato de heroína utilizase moi pouco na mediciña, so en casos severos.Pero iso si, un estudo realizado en varias cidades alemáns demostrou que a heroina é máis efectiva que a metadona nas terapias de desintoxicación nos adictos a heroína.

A @LqÜmîA!!

A Alquimia!!

Na ciencia e na súa historia, a alquimia (do árabe الكيمياء al-khimia) é unha antiga disciplina filosófica e práctica protocientífica que combina elementos da química, a metalurxia, a física, a medicina, a astroloxía, a semiótica, o misticismo (estes dúos non sei o que son, pero por si son importantes vamos a deixalos…), o espiritualismo e a arte. A alquimia foi practicada en Mesopotamia, no Antigo Exipto, Persia, na India e China, ena Antiga Grecia e o Imperio Romano, no Imperio Islámico e despoís en Europa, ata o século XIX, nunha complexa rede de escolas e sistemas filosóficos que abarcan alomenos 2.500 anos.
A alquimia occidental estivo sempre estreitamente relacionada có hermetismo, un sistema filosófico e espiritual que ten a súas raíces en Hermes Trimegisto, un lexendario alquimista. Estas duas disciplinas influiron no nacemento do rosacrucismo, un importante movemento esotérico do século XVII. No transcurso dos comezos da época moderna, a alquimia dominante evolucionou na actual química.
Actualmente a disciplina é de interés principalmente para os historiadores da ciencia e a filosofía, así como por os seus aspectos místicos, esotéricos e artísticos. Non obstante, a alquimia foi unha das principais precursoras das ciencias modernas, e moitas das sustancias e procesos da antiga alquimia seguen a ser pilares fundamentales das modernas industrias química e metalúrxica.
Existían tres obxectivos principais na súa prática. Un deles era a transmutación dos metais inferiores en ouro, outro a obtención do Elixir da Longa Vida, unha panacea universal, un remedio que curaria todas as doenzas e daría vida eterna a aqueles que o inxerisen, estes obxectivos poderían ser atinxidos ao obter a pedra filosofal, unha substancia mítica. Finalmente, o terceiro obxectivo era criar vida humana artificial, o homunculus.

A alquimia coma investigación da naturaleza
A percepción común dos alquimistas é que eran pseudocientíficos, mentireiros e charlatáns que intentaban converter chumbo en ouro, creían que o universo estaba composto dos catro elementos clásicos (terra, aire, lume e agua) e empleaban a maior parte do seu tempo elaborando remedios milagreiros, venenos e pócimas máxicas.
Ainda que algúns alquimistas eran efectivamente farsantes, mentireiros e charlatáns, a maioría eran investigadores intelixentes e ben intencionados, e incluso distinguidos científicos, coma Isaac Newton e Robert Boyle. Estos innovadores intentaron explorar e investigar a natureza das substancias e procesos químicos. Tiñan que depender da experimentación, as tradicións, as contas da vella e moitas especulacións nos séus intentos de descubrir os misterios do universo físico.
O mesmo tempo, para os alquimistas estaba claro que normalmente conservabase «algo» nos procesos químicos, incluso nos cambios máis dramáticos de estado físico e apariencia, é decir, cás sustancias contiñan algúns «principios» que podían estar ocultos baixo moitas formas externas e que podían ser revelados mediante unha manipulación adecuada. Ó largo da historia da disciplina, os alquimistas esforzaronse en entender a natureza destos principios e encontraron algún orden e sentido nos resultados dos seus experimentos químicos, que a menudo eran socavados por reactivos impuros ou mal caracterizados, falta de medidas cuantitativas e nomenclatura confusa e inconsistente.

A alquimia como disciplina espiritual e filosófica
As metas máis conocidas dos alquimistas eran a transmutación de metais correntes en ouro o prata (menos conocida é a espagiria ou alquimia vexetal) e a creación dunha «panacea», un remedio que supostamente curaría todas as enfermidades e prolongaría a vida indefinidamente. Ainda que estos non son os únicos usos para esta ciencia, sí son os máis coñecidos e mellor documentados. Dende a Idade Media, os alquimistas europeos invertiron moito esforzo na búsqueda da «pedra filosofal», unha substancia legendaria que se creía que era un ingredente esencial para algunha destas metas ou para ambas. Se creía cá pedra filosofal amplificaba místicamente o coñecemento da alquimia de quen a usaba tanto coma fora posible. Os alquimistas gozaron do prestigio e apoio durante seculos, aindaque non porla sua búsqueda destas metas inalcanzables ni pola especulación mística e filosófica que dominaba sua literatura, sinon máis ben suas contribucions mundanas ás industrias «químicas» da época: a invención da pólvora, o análisis e refinamento de minerais, a metalurxia, a produción de tinta, tintes, pinturas e cosméticos, o curtido do coiro, a fabricación de cerámica e cristal, a preparación de extractos e licores, etcétera. (Parece ser cá preparación do aqua vitae, o ‘auga da vida’, era un «experimento» bastante popular entre os alquimistas europeos.)
Por outra parte, os alquimistas nunca tuveron voluntade para separar os aspectos físicos (químicos) das interpretacions metafísicas do seu arte. É máis: dende a antigüedade ata ben entrada a Idade Moderna, unha física desprovista de interpretación metafísica sería tan insatisfactoria como unha metafísica desprovista de manifestación física. Para comezar, a falta de vocabulario común para procesos e conceptos químicos, así coma tamén a necesidade de secretismo, levaba ós alquimistas a tomar prestados térmos e símbolos da mitoloxía bíblica e pagana, a astrología, a cábala e outros campos místicos e esotéricos, de forma que incluso a receta química máis simple terminaba parecendo un abstruso conxuro máxico. Máis ainda, os alquimistas buscaron nesos campos os marcos de referencia teóricos nos que poder encaixar sua crecente colección de feitos experimentais inconexos.
A partir da Idade Media, algúns alquimistas empezaron a ver cada vez máis estos aspectos metafísicos coma os auténticos cimientos da alquimia e ás substancias químicas, estados físicos e procesos materiais coma meras metáforas de entidades, estados e transformacions espirituais. De esta forma, tanto a transmutación de metais correntes en ouro coma a panacea universal simbolizaban a evolución dende un estado imperfecto, enfermo, corrompible e efímero hacia un estado perfecto, sano, incorruptible e eterno; e a pedra filosofal representaba enton algunha clave mística que faría esta evolución posible. Aplicadas ó propio alquimista, esta meta xemelga simbolizaba sua evolución dende a ignorancia ata a iluminación e a pedra representaba algunha verdade o poder espiritual oculto que levaría ata esa meta. Nos textos escritos según este punto de vista, os crípticos símbolos alquímicos, diagramas e imaxinería textual das obras alquímicas tardías contieñen típicamente múltiples capas de significado, alegorías e referencias a outras obras igualmente crípticas; e deben ser laboriosamente «descodificadas» para poder descubrir seu auténtico significado.

Alquimia e astroloxía
A alquimia en Occidente e outros lugares donde foi ampliamente practicada estaba (e en moitos casos aínda está) íntimamente relacionada e entrelazada coa astroloxía tradicional ó estilo griego-babilónico. En moitos sentidos foron desenrroladas para complementarse unha á outra na búsqueda do coñecemento oculto. Tradicionalmente, cada un dos sete corpos celestes do sistema solar que coñecían os antigos estaba asociado con, exercía o dominio sobre, e gobernaba un determinado metai. No hermetismo está relacionada tanto coa astroloxía coma cona teurxía.

A alquimia na época científica
A alquimia occidental foi a precursora da ciencia moderna. os alquimistas usaron moitas das mesmas ferramentas que se usan hoxe. Estas ferramentas non solían ser sólidas o estar en bo estado, especialmente durante a Alta Idade Media. Moitos intentos de transmutación fallaban cando os alquimistas elaboraban sin querer compostos químicos inestables, o que se veía empeorado polas malas condicións de seguridade.
Ata o século XVI a alquimia foi en realidade considerada unha ciencia seria en Europa: por exemplo, Isaac Newton dedicou considerablemente máis tempo e escritos ó estudio da alquimia ca óptica ou a física, polo que é famoso. Outros eminentes alquimistas do mundo occidental son Roger Bacon, Santo Tomás de Aquino, Tycho Brahe, Thomas Browne e Parmigianino. O declive da alquimia empezóu no seculo XVIII có nacemento da química moderna, que proporcionóu un marco máis preciso e fiable para as transmutacions materiales e a mediciña, dentro dun novo diseño xeneral do universo basado no materialismo racional.
Na primera mitade do seculo XIX un coñecido químico, o barón Carl Reichenbach, traballóu sobre conceptos parecidos á antiga alquimia tales coma a forza ódica, pero seu traballo non entróu na corrente dominante da discusión científica.
A transmutación da materia, antiga meta da alquimia, disfrutóu dun momento dulce no seculo XX cando os físicos lograron convertir átomos de chumbo en átomos de ouro mediante reaccions nucleares. Sen embargo, os novos átomos de ouro, ó ser isótopos inestables, resistían menos de cinco segundos antes de desintegrarse. Máis recentemente, informes de transmutación de elementos pesados —mediante electrólisis ou cavitación sónica— foron o orixen da controversia sobre fusión fría do 1989. Ningun destos hallazgos poido ser aínda reproducido con fiabilidade.
O simbolismo alquímico foi usado ocasionalmente no século XX por psicólogos e filósofos. Carl Jung revisóu o simbolismo e a teoría alquímicos e empezóu a revelar o significado profundo do traballo alquimista coma unha senda espiritual. A filosofía, os símbolos e os métodos alquímicos gozaron dun certo renacemento en contextos postmodernos tales como o movemento Nova Era.

A alquimia como obxeto de investigación histórica
A historia da alquimia converteuse nun vigoroso campo académico. A medida co oscuro lenguaxe hermético dos alquimistas vai sendo gradualmente «descifrado», os historiadores van facendose máis conscentes das conexions intelectuais entre esa disciplina e outras facetas da historia cultural occidental, tales coma a sociología e a psicología de comunidades intelectuais, o cabalismo, o espiritualismo, o rosacrucismo e outros movementos místicos, a criptografía, a bruxería e a evolución da ciencia e la filosofía.

Alquimia moderna
Na época actual realizaronse progresos para alcanzar as metas da alquimia usando métodos diferentes ós da alquimia tradicional. Estos avances poden en ocasiones ser chamados «alquimia» por razóns retóricas.
Na actualidade a panacea universal sigue resultando esquiva, ainda que futuristas tales como Ray Kurzweil creen cunha nanotecnoloxía o suficientemente avanzada podría prolongar a vida indefinidamente. Algúns dicen ca terceira meta da alquimia foi alcanzada coa fecundación in vitro e a clonación de embrións humanos, ainda que estas tecnoloxías quedan moi lexos de crear unha vida humana desde cero.

Transmutación nuclear
No 1919 Ernest Rutherford usou a desintegración artificial para convertir nitróxeno en osíxeno. Este proceso ou transmutación foi posteriormente realizado a escala comercial mediante o bombardeo de núcleos atómicos con partículas de alta enerxía en aceleradores de partículas e reactores nucleares. De feito, en 1980 Glenn T. Seaborg transmutou chumbo en ouro, se ben a cantidade de enerxía usada e as cantidades microscópicas creadas fan imposible cualquera beneficio económico.

Afirmacións de transmutación non verificadas
En 1964 George Ohsawa e Michio Kushi, basándose nas afirmacións de Corentin Louis Kervran, informaron que lograran transmutar sodio en potasio usando un arco eléctrico, e máis tarde carbono e osíxeno en ferro. No 1994, R. Sundaresan e J. Bockris informaron que observaran reaciones de fusión en descargas eléctricas entre barras de carbono sumerxidas en auga. Sen embargo, ningunha destas afirmacións foi reproducida por outros científicos e a idea está na actualidade ampliamente desacreditada.

OTRO TIPO DE CIENCIA

O MUNDO DA COSMÉTICA


A cosmética é a ciencia que refirese a preparación e utilización dos cosméticos. Esta trata o cuidado do corpo e as técnicas destinadas a embellecelo. A palabra cosmética procede do grego kosmetés ((que adorna)). En terminos xerais aplicase a todas as preparación e elementos do uso externo para tener unha mellor apariencia fisica.

Os cosméticos empleanse dende a antiguidade, aínda que antes empregabanse dunha maneira máis natural, agora os cosméticos son feitos nos laboratorios e neles substituironse as materias primas como a mel, o leite, a auga...por outras substancias menos naturais, pero gracias a isto descubrironse moitas novas moléculas.

O BOTOX

Unha destas moléculas que utilizanse na cosmética é o botox, esta molécula elaborouse a partir da tóxina do botulismo ((botulinum tipo A )) e é a toxina máis potente das sete que derivan da bacteria clostridium botulinum, pero na cosmetica utilizas en pequenas proporcions. A fórmula para o súa elaboración é actualmente un dos secretos mellores gardados no mundo. Isto permite manter un monopolio na elaboración deste fármaco.

Comezouse a utilizar nos anos 60 en Estados Unidos como axente terapéutico para o tratamento de enfermedades relacionadas con desórdenes neurológicos, caraterizados por unha involuntaria contración muscular.

No ano 1950, os investigadores, déronse de conta que a inxección a músculos sobreactivos con cantidades mínimas de toxina botulínea tipo A, disminuía a actividade muscular por bloqueo da acetilcona na función neuromuscular, obteniendo un músculo inhábil a contraerse por un periodo de 4 a 6 meses.

Alan Scout, un oftalmólogo de San Francisco, usou por primeira vez dosis da toxina, para tratar estrabismo, pero necesitou un socio para obter a aprobación regulatoria do seu descubrimento como droga. Allergan, Inc. ,unha pequena compañía farmacéutica, ocupada en terapias de osso e produtos para lentes de contacto, comprou os dereitos da droga en 1988 e recibiu a aprobación da FDA en 1989.
Allergan nombrou a droga como botox.

Ademais do seu uso cosmético, Botox sirve nos tratamentos de:

- Migrañas
- Distonía cervical ((desorde neuromuscular que involucra cabeza e cuello))
- Blefaroespaso ((contración involuntaria do músculo ocular ))
- Hiperhidrosis severa de axila ((excesiva sudoración ))

Otros usos da toxina botulínica tipo A, non aprobada pola FDA incluen:

- Incontinencia urinaria.
- Fisura nasal.
- Desórdenes espásticos asociados con lesións ou enfermedades do sistema nervioso central incluindo trauma, esclerose múltiple, dano cerebral.
- Distonía focal que afecten os carrillos, cara, mandíbula e corda vocal.
- Dolor temporomandibular.






En abril do 2002 o botox obtuvo a aprobación oficial en EE.UU para aplicarse nesta área da estética . As ventas incrementaronse de maneira exponencial.
E agora a febre do botoz esténdese rapidamente, todo aquel que non quere que a súa cara revele os seus anos, que está farto desas patas de galo ou que quere manter a cara louzana e brillante, penetra a agulla no seu rostro e cae rendido a esta poción máxica antienvellecimento. Pero o hechizo so dura de de catro a seis meses... pois cando pasa este tempo o botox perde o seu rendemento.

Moitas divas caeron xa na tentación do botox, e cada ano na ceremonia dos Oscar, a toxina botulínica agotase en California, como relaxa os músculos os actores aparecen espectaculares e sen arrugas. Aínda que non só o utilizan os famosos.

Paradójicamente, no século XIX a bacteria coñecida como Clostridium botulinum, asustaba os marineros porque mataba con parálise . É a substancia biológica máis letal por unidade de peso que exista na terra , pero nas cantidades utilizadas na cosmética non presenta risgos ((purifícase e obtense o medicamento)).
Según os medicos o botox é unha sustancia segura con moi poucas contraindicacións. Non utilizase nas mulleres embarazadas xa que non hai estudios para demostrar que o tratamento sexa seguro.
A frecuencia de tratamento varia dependendo da persoa, pero sempre é entre 4 e 6 meses. O paciente, unha vez realizada a aplicación do Botox, pode reincorporarse a súa rutina habitual, xa que non requirese ingreso no centro médico.
Cando utilizase o botox en grandes cantidades, como no caso de cuello, o corpo pode crear defensas naturais en contra da bacterian, neste caso non se produce ningún efecto antiarrugas, isto fixo que algúns médicos pensen (( pero non hai estudos disto)) que co tempo o botox pode volverse inefectivo.